พระโพธิสัตว์กับนกแก้ว

พระโพธิสัตว์กับนกแก้ว

ณ ดินแดนอันร่มรื่น งดงามราวกับสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ มีอาณาจักรหนึ่งที่ปกครองโดยพระราชาผู้ทรงทศพิธราชธรรม ทรงมีพระนามว่าพระเจ้าพรหมทัต พระองค์ทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตากรุณาต่ออาณาประชาราษฎร์ทุกหมู่เหล่า ป่าอันอุดมสมบูรณ์รอบพระนครเต็มไปด้วยสัตว์ป่านานาชนิด แต่ที่พิเศษยิ่งกว่านั้น คือมีป่าแห่งหนึ่งที่เหล่าพราหมณ์ผู้ทรงศีล มักจะเข้ามาบำเพ็ญเพียรปฏิบัติธรรม สมถะวิปัสสนา ป่าแห่งนี้จึงเปรียบเสมือนวัดป่าอันศักดิ์สิทธิ์

ในป่าอันสงบเงียบแห่งนี้ มีต้นทองกวาวใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมผืนป่า เปรียบเสมือนร่มเงาแห่งความร่มเย็น บนกิ่งอันแข็งแรงนั้น มีโพรงไม้ที่กลายเป็นรังของฝูงนกแก้วแสนฉลาด อาศัยอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข นกแก้วเหล่านี้มิใช่เพียงสัตว์ปีกธรรมดา แต่พวกมันมีความสามารถพิเศษ คือสามารถเลียนเสียงมนุษย์ได้อย่างแม่นยำ และที่สำคัญที่สุด คือพวกมันมีจิตใจที่ใฝ่เรียนรู้ สามารถจดจำคำสอนธรรมะที่ได้ยินจากเหล่าพราหมณ์ผู้ทรงศีลที่มักจะมานั่งพักใต้ต้นทองกวาวแห่งนี้

ในบรรดานกแก้วเหล่านั้น มีอยู่ตัวหนึ่งที่พิเศษยิ่งกว่าตัวไหนๆ มันมีขนสีเขียวสดใสราวกับมรกต ดวงตากลมโตสีดำเป็นประกายราวกับดวงดาวที่ส่องแสง มันมีชื่อว่า "อินทกะ" อินทกะเป็นนกแก้วที่ฉลาดที่สุด มีความจำดีเป็นเลิศ มันมักจะเฝ้าฟังเหล่าพราหมณ์สนทนาธรรม และซึมซับคำสอนต่างๆ เข้าไปในจิตใจ

วันหนึ่ง ขณะที่เหล่าพราหมณ์กำลังนั่งสนทนาธรรมกันอย่างสงบใต้ต้นทองกวาว อินทกะก็บินลงมาเกาะบนกิ่งไม้ใกล้ๆ ด้วยความสนใจ มันตั้งใจฟังทุกถ้อยคำที่หลุดออกจากปากของเหล่าพราหมณ์

"ดูกรท่านทั้งหลาย การละกิเลส ตัณหา อุปาทาน คือหนทางแห่งความพ้นทุกข์"

พราหมณ์เฒ่ารูปหนึ่งกล่าวขึ้น ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่ทรงพลัง

"จริงดังท่านว่า การปล่อยวาง มิใช่การสิ้นสูญ แต่คือการเห็นแจ้งในสัจธรรม"

อีกท่านหนึ่งกล่าวเสริม

อินทกะจดจำคำพูดเหล่านั้นได้อย่างแม่นยำ มันกระพือปีกเบาๆ ราวกับจะแสดงความเข้าใจ

เวลาผ่านไป อินทกะได้เรียนรู้ธรรมะมากมายจากเหล่าพราหมณ์ มันสามารถสนทนาธรรมกับเหล่าพราหมณ์ได้อย่างน่าอัศจรรย์ โดยการเลียนเสียงคำพูดของพวกเขา

วันหนึ่ง ขณะที่อินทกะกำลังฝึกฝนการสนทนาธรรมกับตนเอง เสียงแตรลั่นป่าดังขึ้น เป็นสัญญาณเตือนภัย

"อันตราย! อันตราย! พรานป่ากำลังเข้ามา!"

เสียงนกแก้วตัวอื่นแตกตื่น ตื่นตระหนก

แต่ด้วยสติสัมปชัญญะอันล้ำเลิศ อินทกะมิได้ตื่นตระหนก มันรีบบินขึ้นไปบนกิ่งไม้ที่สูงที่สุด แล้วร้องตะโกนด้วยเสียงอันดัง

"จงอย่ากลัวเลย สหายทั้งหลาย! จงฟังข้า! พรานป่าจะมาจับเรา แต่เราสามารถหลีกเลี่ยงอันตรายนี้ได้ ถ้าพวกเจ้ามีสติ!"

อินทกะร้องบอกฝูงนกแก้ว

เหล่าพรานป่าที่เดินดุ่มเข้ามาในป่า ต่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงนกแก้วพูดได้ พวกมันไม่เคยได้ยินสิ่งเหล่านี้มาก่อน

"เฮ้ย! นี่มันอะไรกันวะ! นกนี่มันพูดได้!"

พรานคนหนึ่งอุทานอย่างตกใจ

"ข้าว่ามันไม่ใช่แค่นกธรรมดา มันต้องมีอะไรแปลกๆ แน่!"

อีกคนหนึ่งกล่าวเสริม

อินทกะสังเกตเห็นความหวาดกลัวและลังเลในแววตาของเหล่าพราน มันจึงใช้โอกาสนี้สั่งสอน

"พวกท่านมาทำอะไรในป่าอันสงบสุขแห่งนี้? การเบียดเบียนชีวิตผู้อื่น นำมาซึ่งบาปกรรม จงพิจารณาถึงผลแห่งการกระทำของตนเองเถิด"

อินทกะเปล่งเสียงออกมาได้อย่างชัดถ้อยชัดคำ

เหล่าพรานป่าได้ยินคำสอนที่ลึกซึ้งดังมาจากนกแก้ว พวกมันถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

"ท่านว่าอะไรนะ? บาปกรรม? พ้นทุกข์?"

พรานคนหัวหน้าเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ใช่แล้ว การเบียดเบียนผู้อื่น คือการสร้างทุกข์ให้แก่ตนเอง จงละวางอาวุธ แล้วหันมาศึกษาธรรมะเถิด"

อินทกะกล่าวต่อไป

หัวใจของเหล่าพรานป่าเริ่มหวั่นไหว พวกมันไม่เคยถูกสอนให้คิดถึงเรื่องบาปบุญคุณโทษมาก่อน คำพูดของอินทกะราวกับมีมนต์สะกด

พรานคนหนึ่งที่ถูกปลูกฝังเรื่องบุญคุณมาก่อน เริ่มมองหน้าเพื่อน แล้วพูดขึ้น

"ท่านหัวหน้า ข้าว่านกแก้วตัวนี้พูดถูกนะ เรามาล่าสัตว์ในป่านี้ทุกวัน ไม่เคยคิดเลยว่าเรากำลังทำบาป"

อีกคนหนึ่งเสริม

"ใช่แล้ว ข้าก็รู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งที่ต้องฆ่าสัตว์"

พรานหัวหน้าเริ่มคิดทบทวน เขาเห็นความจริงใจในคำพูดของอินทกะ และเห็นความรู้สึกผิดที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของลูกน้อง

"เอาล่ะ เราจะฟังเจ้า นกแก้วผู้ฉลาด วันนี้เราจะไม่ล่าสัตว์อีกต่อไป เราจะกลับไปไตร่ตรองคำสอนของเจ้า"

พรานหัวหน้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

เหล่าพรานป่าทิ้งอาวุธ และเดินออกจากป่าไปด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากเดิม พวกมันได้พบกับความตระหนักรู้ครั้งใหม่

อินทกะเห็นเหล่าพรานป่าจากไป ก็รู้สึกยินดีในผลบุญที่ตนได้ทำ มันรู้ว่าการสั่งสอนผู้อื่นให้ละเว้นจากการเบียดเบียน เป็นการทำความดีอันยิ่งใหญ่

จากเหตุการณ์นั้น ข่าวเรื่องนกแก้วพูดธรรมะได้ก็แพร่สะพัดไปทั่วอาณาจักร พระเจ้าพรหมทัตทรงทราบเรื่องราว ก็รู้สึกประหลาดพระทัยเป็นอย่างยิ่ง พระองค์ทรงโปรดให้เหล่าพราหมณ์เข้าไปสอบถามเรื่องราวจากอินทกะ

เมื่อเหล่าพราหมณ์เข้าไปพบอินทกะ อินทกะก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง ด้วยการเลียนเสียงคำพูดของเหล่าพราหมณ์ได้อย่างคล่องแคล่ว

"ข้าแต่นายท่าน อินทกะเป็นนกแก้วที่ตั้งใจฟังธรรมะ และได้นำธรรมะไปสั่งสอนเหล่าพรานป่าให้ละเว้นการเบียดเบียน"

พราหมณ์รูปหนึ่งกราบทูลพระเจ้าพรหมทัต

พระเจ้าพรหมทัตทรงชื่นชมในความฉลาดและความมีเมตตาของอินทกะเป็นอย่างยิ่ง พระองค์ทรงตรัสสั่งให้เหล่าพรานป่าที่เข้ามาในป่านี้ต่อไป ต้องได้รับคำสอนจากอินทกะก่อน จึงจะได้รับอนุญาตให้ล่าสัตว์ได้

ด้วยเหตุนี้ ป่าแห่งนี้ก็ยิ่งสงบสุขมากยิ่งขึ้น สัตว์ป่าทั้งหลายอยู่ร่วมกันอย่างเป็นสุข ไม่มีผู้ใดมาเบียดเบียน

อินทกะยังคงใช้ชีวิตอยู่บนต้นทองกวาวแห่งนั้น มันเฝ้าฟังธรรมะ และคอยสั่งสอนผู้อื่นต่อไป ตราบเท่าที่มันมีชีวิตอยู่

วันเวลาผ่านไป อินทกะก็แก่เฒ่าลงตามธรรมชาติ แต่จิตใจของมันยังคงเปี่ยมด้วยเมตตาธรรม

ก่อนที่อินทกะจะสิ้นอายุขัย มันได้เรียกเหล่าพราหมณ์และเหล่าสัตว์ป่ามาประชุมกัน

"ดูกร สหายทั้งหลาย ข้าจะจากพวกเจ้าไปแล้ว แต่ขอจงจำคำสอนของข้าไว้ จงหมั่นทำความดี ละเว้นความชั่ว และมีเมตตาต่อสรรพสัตว์ทั้งหลาย"

อินทกะกล่าวด้วยเสียงที่อ่อนแรง

เหล่าพราหมณ์และสัตว์ป่าต่างโศกเศร้าเสียใจกับการจากไปของอินทกะ แต่ก็ได้น้อมรับคำสอนของมันไว้ในใจ

อินทกะในชาติสุดท้ายนี้ คือพระโพธิสัตว์ของเรา ซึ่งได้บำเพ็ญบารมีด้วยการให้ธรรมะ การสั่งสอนผู้อื่นให้ละเว้นบาป และการมีความเมตตาต่อสรรพสัตว์

คติธรรม

การให้ธรรมะย่อมเป็นการให้ที่ประเสริฐที่สุด เพราะเป็นการชี้ทางสว่างให้แก่ชีวิต การมีความเมตตาต่อสรรพสัตว์ และการละเว้นจากการเบียดเบียนผู้อื่น คือหนทางสู่ความสุขที่แท้จริง

บารมีที่บำเพ็ญ

ทานบารมี (ให้ธรรมะ), เมตตาบารมี (มีความเมตตาต่อสรรพสัตว์), อธิษฐานบารมี (ตั้งมั่นที่จะสั่งสอนผู้อื่น)